ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΓΛΥΚΟ ΜΑΣ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Περί κακολογίας και κακολόγων

Ας νηστεύη και το στόμα από λόγια αισχρά και από κακολογίας. Διότι ποίον το όφελος, εάν απέχωμεν μεν από ψάρια και κρέατα κατά τας νηστευσίμους ημέρας,
δαγκάνω μεν δε και κατατρώγωμεν τους αδελφούς μας; Όποιος κατακρίνει και κακολογεί, αδελφικά κρέατα τρώγει, την σάρκα του πλησίον του δαγκάνει. Δια αυτό
και ο Παύλος λέγει: Ει δε αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε, βλέπετε μη ύπ’ αλλήλων αναλωθήτε (Γαλ. Ε’ 15).
Θα είπης ότι δεν έχωσες τα δόντια σου εις την σάρκα του άλλου; Έχωσες όμως την μαχαιροειδή γλώσσαν σου εις την ψυχήν του και με την κατάκρισίν σου
επλήγωσες την υπόληψιν του πλησίον σου! Τι εκέρδισες μ’ αυτό; Έγινες εγκληματίας, άξιος δίκης και τιμωρίας!
Δια τους ζητούντας να δικαιολογήσουν τας κατακρίσεις των.
Και μη ζητήσης να δικαιολογηθής με το ότι: θα κατέκρινα, αν έλεγα ψεύματα. Εγώ όμως λέγω αληθινά, ώστε δεν κατακρίνω. Και εάν, αληθινά, κατακρίνης, και
πάλιν εγκληματείς. Διότι και ο φαρισαίος ηλήθευεν, όταν κατέκρινε τον τελώνην, αλλά αυτό δεν τον ωφέλησε διόλου! Δια την κακολογίαν του έχασε και κάθε
αξιομισθίαν του!
Ενδιαφέρεσαι πράγματι δια τον πλησίον σου; Λυπήσου τον ειλικρινώς, προσευχήσου υπέρ αυτού προς τον Θεόν, πήγαινε και εύρε τον κατ’ ιδίαν και συμβούλευσέ
τον και παρακάλεσε τον να φροντίση δια την διόρθωσίν του.
Ημάρτησεν ο αδελφός σου; Δείξε του αγάπην, πείσε τον ότι ομιλείς δια το αμάρτημα του από αδελφικόν ενδιαφέρον, όχι δια να τον θεατρίσης και δείξε του με κάθε
τρόπον την προς αυτόν στοργήν σου, αν, αληθινά, επιθυμής να τον ιατρεύσης.
Τοιουτοτρόπως κάμνουν πολλές φορές και οι ιατροί. Χαϊδεύουν τους άρρωστους, όταν είναι δύστροποι, και τους πείθουν με τας παρακλήσεις των και τας στοργικάς
προτροπάς των να δεχθούν το ευεργετικόν φάρμακον. Όμοια κάμε και συ. Αντί να κατακρίνης, δια να πληγώνης, πείσε τον αμαρτήσαντα να δείξη την πληγήν του
προς τον θεραπευτήν ιερέα. Τοιουτοτρόπως κάμνει όποιος ενδιαφέρεται δια τον άλλον και προνοεί και φροντίζει δι’ αυτόν.

Όταν κακολογούν άλλοι.
Δεν κακολογείς όμως εσύ. Είσαι αξιέπαινος, αλλ’ αυτό μόνον δεν αρκεί, οφείλεις ακόμη, όταν, επί παρουσία σου, κακολογούν άλλοι, να φράσσης τας ακοάς σου και
να μιμήσαι τον προφήτην, ο οποίος λέγει, τον καταλαλούντα λάθρα τον πλησίον αυτού, τούτον κατεδίωκον (Ψαλμ. Ρ’ 5). Ημπορείς να είπης προς τον κακολόγον έχεις
να επαινέσης και να εγκωμιάσης; Ανοίγω τα αυτιά μου, δια να δεχθώ τα μύρα, αν όμως θέλης να κακολογήσης, τα κλείω, δια να μη δεχθούν κόπρον και βόρβορον.
Τι θα κερδίσω με το να μάθω ότι έκαμε πονηρά ο δείνα;
Ημπορείς, ακόμη, να του ειπής, ας φροντίσωμεν δια τα ιδικά μας, πως δηλαδή ν’ αποφύγωμεν τας μεγάλας ευθύνας των ιδικών μας αμαρτημάτων, και ας χρησιμοποιώμεν
τον καιρόν μας εις εξέτασιν της ιδικής μας ζωής. Διότι τι θα απολογηθώμεν και πως θα συγχωρηθώμεν, όταν τα μεν ιδικά μας αμαρτήματα ούτε λογαριάζωμεν διόλου,
λεπτολογούμεν όμως τόσον δια τα ξένα; Όπως είναι αίσχρόν να παρακύπτη ο διαβάτης μέσα εις τα ξένα σπίτια και να κρυφοκοιτάζη, τοιουτοτρόπως, και όποιος
περιεργάζεται τι κάμνει ο ένας και ο άλλος, φανερώνει ότι του λείπει η καλή ανατροφή.

Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου

Μακριά από την πολυφαγία και την ακολασία...

Ο ιερός Χρυσόστομος στις ομιλίες του συχνά ανέλυε την Αγία Γραφή, τόσο την Παλαιά όσο και την Καινή Διαθήκη. Η σχετική διδασκαλία γινόταν στο ναό σε απογευματινές συνήθως ώρες. Ανέπτυσσε με
σειρά ένα από τα κείμενα της Αγίας Γραφής πάνω σε κάποιο κεντρικό θέμα.
Κάποτε άλλαζε μέθοδο και ανέλυε ένα θέμα που έκρινε ότι χρειαζόταν να αντιμετωπιστεί, έστω κι αν δε συνδεόταν άμεσα με το βασικό θέμα.
Μια τέτοια περίπτωση έχουμε στην ανάπτυξη που έκανε πάνω στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, με τη ΜΔ' ομιλία του. Το θέμα που τον απασχόλησε στο τέλος-τέλος της ομιλίας και που δε σχετιζόταν απολύτως
με τα προηγούμενα ήταν το θέμα της «τρυφής» (δηλαδή της απόλαυσης). Αξίζει να παρακολουθήσουμε το ίδιο το κείμενο, γιατί θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καυστικό και πιθανότατα επίκαιρο.
«Να μην απορείς, εάν την «τρυφή» (δηλαδή πλούσια και φιλήδονη ζωή πολυφαγίας και ακολασίας) την ονόμασε «αγκάθια». Κι εσύ το αγνοείς, όντας μεθυσμένος από το πάθος. Εκείνοι όμως που είναι υγιείς
γνωρίζουν ότι η πολυφαγία και η ακολασία κεντάει περισσότερο από το αγκάθι και δαπανάει την ψυχή περισσότερο από τη μέριμνα, ενώ δημιουργεί χειρότερους πόνους και στο σώμα και στην ψυχή.
Γιατί δεν πλήττεται κάποιος τόσο από τη φροντίδα όσο από την αφθονία. Όταν τον άνθρωπο τον πιάνουν οι αϋπνίες, το χασμουρητό, το βάρος στο κεφάλι και πόνοι στα σπλάχνα, κατάλαβε από πόσα αγκάθια
είναι χειρότερα όλα αυτά. Και όπως τ' αγκάθια σαν τα μαζέψεις ματώνουν τα χέρια που τα κρατούν, έτσι και η πολυφαγία και η ακολασία και τα πόδια και τα χέρια και το κεφάλι και τα μάτια και απλά όλα τα
μέλη τα ρημάζει.
Ξερή και άκαρπη, όπως το αγκάθι, προξενεί στενοχώρια και κακοπάθεια πολύ περισσότερη και πολύ πιο καίρια.
Φέρνει πρόωρο γήρας, αμβλύνει τις αισθήσεις, θολώνει το λογισμό, σακατεύει το νου που ήτανε ξυράφι και κάνει πλαδαρό το σώμα, έτσι που η αποθήκη της κόπρου γίνεται πλουσιότερη και ικανή να μαζεύει
σωρεία κακών και μεγαλύτερο φορτίο με το υπέρογκο γέμισμα. Εξαιτίας της πολλά και συνεχή είναι τα πτώματα και πυκνά τα ναυάγια.

Γιατί, λοιπόν, πες μου, «λιπαίνεις» το σώμα; Μήπως σε έχουμε για να σε προσφέρουμε θυσία; Ή για να σε παραθέσουμε σε τραπέζι; Τις όρνιθες καλώς τις παχαίνεις. Μάλλον ούτε κι εκείνες καλώς, γιατί
όταν παχύνουν είναι άχρηστες για υγιεινή δίαιτα...
Τίποτε δεν είναι για το σώμα πιο εχθρικό και βλαβερό όσο η πολυφαγία και η ακολασία...
Ακόμη και οι κρασοπώλες δεν αφήνουν τους πελάτες τους να πιουν περισσότερο του κανονικού, για να μη σκάσουν. Όμως οι φαγοπότες ούτε αυτή την προστασία δε λαμβάνουν για την κοιλιά τους, αλλά
απεναντίας φροντίζουν να τη γεμίσουν μέχρι, τ' αυτιά, μέχρι τις μύτες, μέχρι το φάρυγγα γεμίζουν τα πάντα προκαλώντας διπλή στενοχώρια και στο πνεύμα και στο ζωντανό οργανισμό.
Μήπως γι' αυτό σου δόθηκε ο φάρυγγας, για να τον γεμίζεις μέχρι το στόμα επάνω με σάπιο κρασί και όποια άλλη διαφθορά; Όχι γι' αυτό, άνθρωπε, αλλά πρώτα για να ψάλλεις στο Θεό και να αναπέμπεις τις
ιερές ευχές και για να συμβουλεύεις τους πλησίον σου αυτά που τους συμφέρουν.
Εσύ όμως, σαν γι' αυτό να έλαβες το φάρυγγα, ούτε για λίγο δεν τον αφήνεις να ξεκουραστεί και σ' όλη σου τη ζωή τον υποτάσσεις σ' αυτή την πονηρή δουλεία.
Είναι σαν να πήρε κάποιος κιθάρα με χρυσές χορδές καλά κουρδισμένη και αντί να παίζει μ' αυτήν αρμονική μελωδία να την παραχώνει με πολλή κοπριά και με πηλό. Έτσι κάνουν κι αυτοί.
Και δεν είπα κοπριά την τροφή αλλά την τρυφή και την πολλή εκείνη ανοησία. Γιατί το επιπλέον αυτού που είναι αναγκαίο δεν είναι τροφή άλλα μόνο καταστροφή. Η κοιλιά, αυτή καθ' εαυτή, έγινε μόνο για την
υποδοχή των τροφών ενώ το στόμα και ο φάρυγγας και η γλώσσα και για άλλα πολύ αναγκαιότερα πράγματα.
Μάλιστα και η κοιλιά ακόμη δεν έγινε απλώς για την υποδοχή των τροφών αλλά για την υποδοχή των τροφών με μέτρο. Και αυτό μας το γνωστοποιεί βροντοφωνάζοντάς το μας με χίλιους τρόπους όταν την
παραφορτώσουμε με αυτή την πλεονεξία.

Και όχι μόνο βροντοφωνάζει, αλλά ευρισκόμενη σε άμυνα για την αδικία απαιτεί για μας την έσχατη ποινή. Και πρώτα τιμωρούνται τα πόδια που μας βαστάζουν και μας πηγαίνουν στα πονηρά εκείνα
συμπόσια, έπειτα τα χέρια που την υπηρέτησαν μεταφέροντας τόσα και τέτοια εδέσματα. Πολλοί κατέστρεψαν και αυτό το στόμα και τα μάτια και το κεφάλι.
Και όπως ο δούλος όταν του δοθούν εντολές που ξεπερνούν τη δύναμή του χάνει το μυαλό του και βρίζει πολλές φορές αυτόν που του τις έδωσε, έτσι και αυτή μαζί με τα μέλη αυτά καταστρέφει και
διαφθείρει αναγκαστικά πολλές φορές και τον εγκέφαλο.
Ο Θεός οικονόμησε και αυτά τα πράγματα καλά ώστε από την αμετρία να γίνεται τόση βλάβη που και όταν με τη θέλησή σου δε ζεις ενάρετα να μάθεις να βάζεις μέτρο έστω και παρά τη θέλησή σου από το
φόβο της τόσο μεγάλης φθοράς.
Γνωρίζοντάς τα λοιπόν αυτά, ας αποφεύγουμε την απόλαυση, ας φροντίζουμε να έχουμε μέτρο, για να απολαύσουμε σωματική υγεία και να απαλλάξουμε και την ψυχή από κάθε αρρώστια και να επιτύχουμε
τα μέλλοντα αγαθά με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στον οποίο ανήκει η δόξα πάντοτε, και τώρα και σ' όλους τους αιώνες. Αμήν.

Ο παπάς του '40

Διήγηση 28ης Οκτωβρίου
Ένας στρατιώτης θυμάται για την άγια μορφή και την θυσία του Στρατιωτικού Ιερέως Αρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Τσοκώνα:

ΙΕΡΑ ΣΚΗΤΗ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΑ

Δώστε στα παιδιά σας χριστιανική μόρφωση!

Όπως δεν θα μπορέσουμε να δικαιολογηθούμε για τα προσωπικά μας αμαρτήματα, το ίδιο και γι' αυτά των παιδιών μας. Και είναι λογικό. Γιατί αν η κακία ήταν έμφυτη, θα υπήρχε δικαιολογία. Είναι γνωστό, όμως, ότι με τη θέληση μας ακολουθούμε είτε το δρό­μο της αμαρτίας είτε το δρόμο της αρετής. Πώς θα δι­καιολογηθεί επομένως ο γονιός, που άφησε το πιο αγαπημένο του πλάσμα, το παιδί του, να παραστρατίσει;

ΟΤΑΝ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΔΩ…

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

ΟΤΑΝ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΔΩ…

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης - Την ίδια στιγμή που ακόμα και Τούρκοι άρχισαν να παραδέχονται την διάπραξη της ποντιακής γενοκτονίας και όχι μόνο, η δήλωση του νυν υπουργού Παιδείας, κ Φίλη, μόνο ντροπή μπορεί να προκαλέσει σε κάθε υπεύθυνο ερευνητή των ιστορικών γεγονότων
Στις 16 Νοεμβρίου του 2008 για πρώτη φορά ένας Τούρκος καθηγητής της ιστορίας παραδέχεται ότι στην διάρκεια της μικρασιατικής καταστροφής περίπου 200.000 Ρωμιοί έχασαν την ζωή τους από τα τουρκικά στρατεύματα. Συγκεκριμένα ο καθηγητής της ιστορίας, Ονούρ Γιλντιρίμ, σε μια σημαντικότατη συνέντευξη που έδωσε στην τουρκική εφημερίδα, Σαμπάχ, για πρώτη φορά παραδέχεται σε επίσημο πλαίσιο ότι έγινε μια μορφή γενοκτονίας σε βάρος των Ρωμιών της Ανατολίας την περίοδο του 1922.
Ο Τούρκος καθηγητής, που έχει σπουδάσει και έχει ζήσει επί πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, ανέφερε στις ερωτήσεις που του έκανε ο δημοσιογράφος της Σαμπάχ, πως πράγματι την περίοδο εκείνη οι Ρωμιοί και οι Πόντιο χριστιανοί της Μικράς Ασίας έζησαν ένα μεγάλο δράμα καθώς ξεσπιτώθηκαν και πολλοί από αυτούς έχασαν την ζωή τους. Βέβαια ο Τούρκος καθηγητής υπολόγισε τους φονευθέντας σε 200.000, ένα μικρό νούμερο που φυσικά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της μεγάλης γενοκτονίας των Ελλήνων της από τους Οθωμανούς και τους Κεμαλικούς ήταν όμως μια πρωτοφανής ομολογία Τούρκου επιστήμονα της ιστορίας για πρώτη φορά στα τουρκικά χρονικά και για τον λόγο αυτό αποκτούσε μεγάλη ιστορική αλλά και πολιτική αξία. Στην ίδια συνέντευξη ο Ονούρ Γιλντιρίμ υπαινίχτηκε για εθνοκάθαρση που έγινε στην Μικρά Ασία και που φυσικά την πλήρωσαν με βαρύ φόρο αίματος οι χριστιανοί, ενώ στην ουσία παραδέχτηκε πως η ανταλλαγή των πληθυσμών έφερε το τελειωτικό χτύπημα και προκάλεσε τον θάνατο σε πολλές χιλιάδες χριστιανών της Μικράς Ασίας καθώς εγκατέλειπαν την από αιώνων εστίες τους
Αλλά ο Onur Yıldırım δεν είναι ο μοναδικός που αναγνώρισε έστω και με αυτόν τον τρόπο την γενοκτονίαç Ένας άλλος επώνυμος Τούρκος προχώρησε με θάρρος σε αυτή την αναγνώριση.
Πρόκειται για τον γνωστό αρθρογράφο, συγγραφέας και πολιτικό, Cengiz Aktar, ο οποίος με ένα εντυπωσιακό άρθρο στην τουρκική εφημερίδα Taraf με τον τίτλο, «1915 Giderken», δηλαδή, «Όταν το 1915», πρόβαλλε ουσιαστικά τις τύψεις της συνείδησης ενός πραγματικά συνειδητοποιημένου Τούρκου για τις γενοκτονίες που έγιναν την εποχή εκείνη σε βάρος των χριστιανών της Μικράς Ασίας, τύψεις που μέχρι σήμερα κυνηγούν πολλούς Τούρκους στην σημερινή ισλαμική Τουρκία των Ερντογάν – Νταβούτογλου.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο Cengiz Aktar, το χώμα της Ανατολίας που σήμερα πατούν οι σημερινοί κάτοικοι του είναι ποτισμένο με το αίμα των χριστιανών που εξολοθρεύτηκαν στις αρχές του εικοστού αιώνα και κρύβει το μαρτύριο εκείνης της εποχής που έχει γραφτεί με μελανά χρώματα στην ιστορία αυτού του τόπου. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, σύμφωνα με τον Cengiz Aktar, στην Μικρά Ασία κατοικούσαν εκατομμύρια χριστιανοί σε όλο το μήκος και το πλάτος της και σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν κανένας, ένα γεγονός που δείχνει και το ατόπημα που διαπράχτηκε σε βάρος αυτών των γηγενών εκείνη την εποχή.
Το ερώτημα, σύμφωνα με τον Τούρκο αρθρογράφο, αν έγινε γενοκτονία η δεν έγινε, είναι φιλολογικό και θεωρητικό. Το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι εξαφανίστηκαν και ουσιαστικά εξολοθρεύτηκαν, είναι μια ιστορική πραγματικότητα που δεν μπορούμε σήμερα να την αγνοήσουμε. Στα χώματα της Ανατολίας δεν ζουν σήμερα οι χριστιανοί που είχαν ζήσει επί αιώνες μαζί με τους μουσουλμάνους και αυτό είναι απόρροια των θλιβερών ιστορικών γεγονότων που έγιναν εκείνη την εποχή και είχαν σαν αποτέλεσμα την εξόντωση αυτών των πληθυσμών.
Όπως υποστήριξε ο Cengiz Aktar, θα πρέπει να δούμε την ιστορία κατάματα και να αναγνωρίσουμε την ιστορική πραγματικότητα και όχι να συζητάμε επί πολλά χρόνια ένα γεγονός που δεν το αποδεχόμαστε για πολλούς λόγους. Είναι μάταιη η προσπάθεια να κρυβόμαστε και στο εσωτερικό και ιδίως στο εξωτερικό για τα γεγονότα αυτά που έχουν αναγνωριστεί από την διεθνή ιστορική πραγματικότητα και αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς με την ιστορία, θα πρέπει και εμείς να σταθούμε στο ύψος μας και να τα αναγνωρίσουμε.
Όταν υπάρχουν Τούρκοι που προσχωρούν και μάλιστα σε ένα φανατισμένο εθνικοθρησκευτικό περιβάλλον στην αναγνώριση της γενοκτονίας είναι κόλαφος στους δικούς μας αρνητές και κυριολεκτικά αποστομώνουν κάποιους εδώ στην Ελλάδα, όπως ο κ Φίλης, που επιμένουν να μας φλομώνουν με τα ιστορικά τους ψέματα, έχοντας την αξίωση να πιστεύουμε ότι το μαύρο είναι άσπρο και ότι η ιστορία αντιστρέφεται με τον θύτη, θύμα και με το θύμα, θύτη.
Ευτυχώς για όλους αυτούς τους ανεκδιήγητους Τουρκολάγνους, υπάρχουν και κάποιοι με συνείδηση στην άλλη πλευρά του Αιγαίου που τους κάνουν μαθήματα πραγματικής ιστορίας.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Το σαπούνι της Ελιάς σύμβολο της αρχοντιάς

κείμενο: Ελένη Α. Παπαδοπούλου | φωτογραφίες: Ελένη Α. Παπαδοπούλου

Δοκιμασμένο στα κύματα των χιλιετηρίδων, ταυτόσημο με την αρχοντιά της καθαριότητας, επέστρεψε στη ζωή μας απ' την ωραία πύλη της νοσταλγίας, τα οικολογικά μονοπάτια και την στενωπό της κρίσης.

Τι κι αν γεμίζουν ακόμα τα ράφια με τα χημικά καθαριστικά της βιομηχανίας. Το σαπούνι της ελιάς κερδίζει βήμα-βήμα την παλιά του αίγλη, με εκατοντάδες μικρούς παραγωγούς στη χώρα και την επιστροφή στην κατ’ οίκον παρασκευή. Λυπηρό είναι το γεγονός ότι στο εξωτερικό απολαμβάνει πολύ μεγαλύτερης εκτίμησης απ’ ότι στη χώρα μας με τη ζωντανή ακόμα παράδοσή του στα χωριά. Σε πλάκες, σε ρευστή μορφή ή σε τρίμμα, με βότανα και αιθέρια έλαια, για το πλυντήριο, για πλύσιμο στο χέρι, για το σώμα, το πρόσωπο, τα μαλλιά, το άλλοτε απλό και κατά κανόνα υπόλευκο σαπουνάκι, απέκτησε ποικιλία συστατικών, χρήσεων και χρωμάτων. Επειδή, όμως, εκεί που υπάρχει ζήτηση υπάρχει και η βρωμιά της κερδοσκοπίας και της απόκρυψης στοιχείων, ας περπατήσουμε για λίγο μαζί ανάμεσα στις πλάνες και τις αλήθειες του.
Στη Βαβυλώνα ή στη Λέσβο;
Η πρώτη παρασκευή του σαπουνιού χάνεται στο μακρινό παρελθόν των βωμών και θυσιών, χωρίς σαφή στοιχεία. Κατά μία εκδοχή, η ανάμειξη του καμένου λίπους με τη στάχτη και το νερό στους χώρους των θυσιών, δημιούργησε την ρευστή ένωση που οι άνθρωποι διαπίστωσαν ότι είχε καθαριστική δύναμη. Η αρχαιότερη ως τώρα μαρτυρία, για κάποιο είδος που μοιάζει με τη σύνθεση του σαπουνιού, αναφέρεται στην Βαβυλώνα του 2.800 π.Χ.. Στον αιγυπτιακό πάπυρο του Έμπερς (1550 π.Χ.) καταγράφεται η ανάμειξη φυτικού λίπους με αλκαλικά. Μοιάζει, ωστόσο, παράταιρο να μην υπήρχε η γνώση του σαπουνιού στην Ελλάδα όπου η σχέση του ανθρώπου με την ελιά χάνεται κι αυτή στα προϊστορικά βάθη όπως και η σχέση τους με τους βωμούς για τις θυσίες. Η έλλειψη ευρημάτων δεν συνάδει με την μακραίωνη παράδοση των Ελλήνων στην παρασκευή σαπουνιού, της οποίας το νήμα δεν κόπηκε ποτέ ακόμα και τον καιρό του μεγάλου επεκτατισμού των εμπορικών προϊόντων. Στην ελαιοπαραγωγό Λέσβο, η τοπική παράδοση ισχυρίζεται ότι το σαπούνι ανακάλυψε η Σαπφώ και ότι το όνομά του προέρχεται από παράφραση του δικού της.Την πρώτη, πάντως, περιγραφή παρασκευής σαπουνιού με τη χρήση αλυσίβας για πλύση του σώματος και των ρούχων την έχουμε από τον μεγάλο Έλληνα ιατρό Γαληνό (129-199 μ.Χ). Το σαπούνι ελιάς Μασσαλίας (ή Καστίλλης) οφείλει τη φήμη του στο γεγονός ότι κατά το 2ο μισό του 15ου μ.Χ. αιώνα, τα δύο μεγάλα εργαστήρια σαπωνοποιΐας της Μασσαλίας τροφοδοτούσαν το μεγαλύτερο τμήμα της Γαλλίας.
 Η βιομηχανική άνθιση
Στην ελληνική επικράτεια συναντάμε την εμπορική σαπωνοποιία ακόμα και στη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Ωστόσο, η παραγωγική άνθηση σημειώνει μια διαδρομή από τα μέσα περίπου του 19ου έως τα μέσα του 20ου αι.
Δοκιμασμένο στα κύματα των χιλιετηρίδων, ταυτόσημο με την αρχοντιά της καθαριότητας, επέστρεψε στη ζωή μας απ’ την ωραία πύλη της νοσταλγίας, τα οικολογικά μονοπάτια και την στενωπό της κρίσης.
Το 1919 η πρωτοπόρα Λέσβος παράγει το 54% των ελληνικών εξαγωγών και διαθέτει το 50% των μεγάλων ατμοκίνητων σαπωνοποιείων. Ανάμεσα στα ονόματα της εποχής προβάλλει και αυτό του Παπουτσάνη που υπάρχει μέχρι σήμερα. Από τη Λέσβο και η καταγωγή του Παναγιώτη Αλεπουδέλη, πατέρα του Οδυσσέα Ελύτη, που ίδρυσε το 1879 εργοστάσιο σαπωνοποιίας και πυρηνελουργείο στην Κρήτη και αργότερα μεταφέρθηκε στην Αττική. Η Σαπωνοποιία Αλεπουδέλη υπάρχει και σήμερα με έδρα τον Πειραιά. Μιλάμε, βέβαια, για μια πολύ πιο έντιμη εποχή όπου τα μεγάλα ονόματα του κλάδου δεν είχαν υποκύψει στα τοξικά πρόσθετα για χάρη του όγκου, της οσμής, της εμφάνισης. Σήμερα, που το σαπούνι ελαιολάδου κατακτάει το κοινό του εξωτερικού, οι λίγοι μεγάλοι του χώρου που επιβίωσαν δέχονται ισχυρές πιέσεις από τις πολυεθνικές των απορρυπαντικών αλλά και την άρνηση των Ελλήνων καταναλωτών να εγκαταλείψουν τις τοξικές τους συνήθειες. Οι Ελληνίδες, προτιμούν ακόμα και σήμερα τα έντονα αρώματα και τα προϊόντα της των διαφημιστικών πακτωλών, σε βάρος της υγείας τους, της τσέπης τους, της φύσης.

Αλήθειες και ψέματα
Όσοι βάζουν για πρώτη φορά στην καθημερινότητά τους το σαπούνι της ελιάς, το γνωστό μας και ως πράσινο σαπούνι, ανακαλύπτουν τη διαφορά ανάμεσα στη φυσική φρεσκάδα και την βία των βιομηχανικών απορρυπαντικών. Αν αυτό δεν συμβεί, είτε έχουν λάθος σαπούνι στα χέρια τους, ή έχουν εθιστεί ανεπανόρθωτα στα χημικά της κατηγορίας. Χρειάζεται λίγη έρευνα και γνώση για να αντικαταστήσεις όλα τα βιομηχανικά καθαριστικά προϊόντα με το ελαιοσάπουνο. Αλλά ζούμε στην εποχή του διαδικτύου όπου βρίσκεις τα πάντα, και αλήθειες και ψέματα...Εφ’ όσον δεν περιέχει άλλα χημικά πρόσθετα πέραν της καυστικής σόδας, και εφ’ όσον τα λίπη που χρησιμοποιούνται είναι φυτικής και ζωικής προέλευσης καλής ποιότητας, ακόμα και το σαπούνι που παρασκευάζεται με την θερμή μέθοδο είναι πολύ πιο φιλικό από τα κάθε λογής απορρυπαντικά της βιομηχανίας. Ωστόσο, το καλύτερο σαπούνι παράγεται με την ψυχρή μέθοδο, από παρθένο λάδι ελιάς, ποτάσα (καυστική σόδα) και νερό. Το ακόμα αγνότερο χρησιμοποιεί αντί της ποτάσας αλυσίβα, αλλά η αλυσίβα είναι δύσκολη υπόθεση και μόνο για περιορισμένη οικιακή παρασκευή μπορεί να συζητηθεί. Παρ’ όλα αυτά, η καυστική σόδα με τη σωστή σαπωνοποίηση δεν αφήνει κατάλοιπα στο τελικό προϊόν, το οποίο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί άφοβα για το σώμα, τα μαλλιά, το πρόσωπο.  Επιπλέον είναι βιοδιασπώμενο και δεν επιβαρύνει το περιβάλλον. Το μεγάλο πλεονέκτημα της ψυχρής μεθόδου είναι ότι η ευεργετική γλυκερίνη παραμένει στο σαπούνι, ενώ η πιθανότητα καταλοίπων σόδας εξουδετερώνεται με μέθοδο της υπερλίπανσης. Η ψυχρή μέθοδος, ωστόσο χρειάζεται μαστοριά, υπομονή και βαθιά γνώση και ως ασύμφορη δεν χρησιμοποιείται στη βιομηχανία. Η παράδοση χρησιμοποιεί και τις δύο μεθόδους, κατά κανόνα, όμως, για τη γενική οικιακή λάτρα κατέφευγαν στη θερμή μέθοδο.Τα βιομηχανικά σαπούνια, ακόμα και αυτά που προωθούνται ως πράσινα, στην πλειοψηφία τους δεν είναι αθώα. Οι κακές συνήθειες του καταναλωτικού κοινού αλλά και ο ανταγωνισμός, επιβάλλουν στις εταιρείες να τα κάνουν πιο αρωματικά, πιο γυαλιστερά, πιο αφρίζοντα και με πιο έντονο χρώμα. Λίγοι γνωρίζουν ότι το αγνό σαπούνι ελιάς δεν κάνει αφρό και ότι ο αφρός δεν καθαρίζει. Οι μικροί παραγωγοί λύνουν το πρόβλημα αυτό με την προσθήκη καρυδέλαιου, φοινικέλαιου κ.ά. Εκεί, όμως, που τα πράγματα είναι σκληρά, είναι τα άλλα είδη σαπουνιών και απορρυπαντικών όπου πρυτανεύουν επικίνδυνα χημικά, τεχνητές χρωστικές και αρώματα που λανσάρονται μάλιστα με εντυπωσιακές φόρμουλες, συχνά ως οικολογικά, με αιθέρια έλαια, αντιβακτηριακά... και οτιδήποτε μπορεί να κάνει τους αφελείς να το αγοράσουν. Στις μεγάλες βιομηχανίες δεν χρησιμοποιούνται φυτικά ή ζωικά λίπη αλλά παράγωγα πετρελαίου και συνθετικά που αν γνώριζε ο αγοραστής τη ζημιά που προκαλούν θα έμεναν αζήτητα στα ράφια. Δεν υπάρχει καλύτερο σαπούνι από το σπιτικό της ελιάς αλλά και αν ακόμα δεν μπορείτε να το φτιάξετε αναζητήστε μικρούς παραγωγούς που με μεράκι και εντιμότητα το ετοιμάζουν για μας.
Ποιό ελαιόλαδο;
Μια μεγάλη παρεξήγηση συμβαίνει με το είδος του ελαιολάδου για την παρασκευή του σαπουνιού. Πολλοί πιστεύουν ότι το έξτρα παρθένο ή το βιολογικό λάδι είναι τα μόνα αποδεκτά. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Η σαπωνοποίηση χρειάζεται τα οξέα του λαδιού. Κατά μία γνώμη, την καλύτερη δουλειά κάνει η μούργα που δεν έχει καμία βλαβερή συνέπεια. Παραδοσιακά, άλλωστε, ακόμα και για την οικιακή σαπωνοποίηση χρησιμοποιούσαν τηγανόλαδα, ακόμα και ζωικά λίπη, για να φτιάξουν το σαπούνι του σπιτιού. Η πιο διαδεδομένη μέθοδος ήταν αυτή του βρασμού (θερμή) και με την προσθήκη αλατιού εξουδετέρωναν το αλκαλικό περίσσευμα. Τα πυρηνέλαια φτιάχνουν επίσης καλό σαπούνι αρκεί να θυμόμαστε ότι αυτά τα σαπούνια είναι κατάλληλα για την γενική καθαριότητα του σπιτιού ενώ για την προσωπική υγιεινή και περιποίηση θεωρούνται μάλλον σκληρά. Αναντίρρητα, όσο πιο αγνό το λάδι, τόσο και πιο αγνό σαπούνι προκύπτει. Ας ξεκαθαρίσουμε επίσης ότι το σαπούνι από ελαιόλαδο έχει λευκό (υπόλευκο), θαμπό χρώμα. Πράσινο είναι το χρώμα του όταν γίνεται από πυρηνέλαιο αλλά και τότε παραμένει θαμπό χωρίς να γυαλίζει. Οι φιλότιμοι παραγωγοί χρησιμοποιούν φυσικές ουσίες της ζαχαροπλαστικής για δώσουν χρώμα στο σαπούνι... Η βιομηχανία, όμως...
Το σαπούνι ελιάς στη ζωή μας 
Το σαπούνι της ελιάς σήμερα το βρίσκουμε ανανεωμένο και με πολλές ιδιότητες -πάντα σε μικρούς παραγωγούς και αφού ελέγξουμε προσεκτικά την επιχείρηση-. Με βότανα και αιθέρια έλαια, με διάφορα εκχυλίσματα και πληθώρα άλλων φυσικών συστατικών που προσφέρουν λύσεις σε ιδιαίτερα προβλήματα και ανάγκες. Εδώ, θα σας δώσουμε λίγες εύκολες και πρακτικές ιδέες για τις καθημερινές ανάγκες καθαριότητας που θα εξορίσουν από τη ζωή σας μια για πάντα τα τοξικά απορρυπαντικά της αγοράς.Με πράσινο σαπούνι, σόδα και ξύδι αντιμετωπίζονται οι περισσότερες ανάγκες καθαριότητας του σπιτιού. Πειραματιστείτε και σύντομα θα πετάξετε πολλά από τα πλαστικά πολύχρωμα μπουκάλια της αγοράς. Να θυμάστε ακόμα ότι το πράσινο σαπούνι αντιμετωπίζει οικολογικά πολλά παράσιτα και ασθένειες των φυτών. Ανακατέψτε 1 λίτρο νερό με 2 κουταλιές πράσινο σαπούνι ώσπου να διαλυθεί καλά. Προσθέστε 1 κουταλάκι του γλυκού οινόπνευμα και ψεκάζετε τα φυτά σας 2-3 φορές το μήνα.
Απορρυπαντικό πλυντηρίου με σαπούνι ελιάς
Θα χρειαστείτε 130 γραμμάρια τριμμένο σαπούνι ελιάς, 130 γραμμάρια σόδα πλύσης, 130 γραμμάρια βόρακα, ¼ του φλιτζανιού γλυκερίνη, 4 λίτρα νερό και 2 κατσαρόλες. Βράζετε το 1 λίτρο νερού στην μία κατσαρόλα και χαμηλώνετε τη φωτιά, ρίχνετε μέσα το τριμμένο σαπούνι και ανακατεύετε πολύ καλά ώσπου να διαλυθεί. Στην άλλη κατσαρόλα ζεσταίνεται άλλο ένα λίτρο νερό (όχι βρασμό). Ρίχνετε μέσα τον βόρακα να διαλυθεί. Με προσοχή στην απόσταση για να μην ερεθιστούν τα μάτια σας, προσθέστε τη σόδα και ανακατέψτε καλά. Σε ένα μεγαλύτερο σκεύος αδειάζετε το μείγμα σόδας-βόρακα. Προσθέστε τώρα το μείγμα του σαπουνιού, ανακατέψτε καλά και προσθέστε τη γλυκερίνη. Συμπληρώστε με τα υπόλοιπα 2 λίτρα ζεστού νερού. Αν δείτε ότι γίνεται πολύ πηχτό αραιώστε το με λίγο νερό ακόμα. Έτοιμο! Φυλάξτε το σε ένα πλαστικό δοχείο και αφήστε το 1 μέρα να ησυχάσει. Χρησιμοποιείστε περίπου 70-80ml για κάθε πλύση ανάλογα με τον όγκο των ρούχων.
 Υγρό σαπούνι ελιάς
Βάλτε σε ένα πλαστικό σκεύος μια στρώση τριμμένο αγνό σαπούνι ελιάς. Ρίξτε απιονισμένο νερό τόσο ώστε να σκεπαστεί το σαπούνι. Σκεπάστε με μια πετσέτα και αφήστε το μέχρι την άλλη μέρα. Την επομένη ανακατέψτε το. Αν είναι πολύ πηχτό προσθέστε ανάλογο νερό και αφήστε το άλλη μια μέρα. Συνεχίστε τη διαδικασία μέχρι να αποκτήσει την υφή που θέλετε και χρησιμοποιείστε το για το σώμα, τα μαλλιά, το πρόσωπο. Καλή επιτυχία, και μην ξεχνάτε ότι παράδοση θέλειτο σαπούνι να μην περνά «από χέρι σε χέρι», και να μην χαρίζεται!

ΑΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ....

ΑΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ.... 

 

ΠΟΙΑ ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ;

Ο κύριος Φίλης αρνήθηκε ότι στον Πόντο έγινε γενοκτονία. Συνέχισε έτσι την πολιτική των «νικητών» γενοκτόνων που έχοντας άφθονο μαύρο χρήμα εώς και σήμερα εξαγοράζουν «επιστημονικές απόψεις» για να συνεχίσουν ανενόχλητοι τις γενοκτονίες.
Όπως βλέπουμε σήμερα στην Συρία, στο κατεχόμενο Κουρδιστάν, στην Κύπρο και το Ιράκ.
Όσο μεγαλύτερο το χρηματικό ποσό, τόσο βαθύτερο το θάψιμο των λειψάνων και των συντριπτικών αριθμών. Με αποτέλεσμα στην σύγχρονη ιστορία, τις «γενοκτονίες» τις καθορίζουν όχι τα στοιχεία αλλά το τουρκικό χρήμα. Για παράδειγμα:

– «Γενοκτονία» στην Σεμπρένιτσα, όπου ως θύματα παρουσιάζονται οι τουρκογενείς Βόσνιοι, ενώ στην πραγματικότητα έχουμε εθνοκάθαρση με θύμα τον Σερβικό πληθυσμό. Κατά 100%.

– «Γενοκτονία» στο Κόσοβο με θύμα τους τουρκογενείς Αλβανούς, ενώ στην πραγματικότητα έχουμε εθνοκάθαρση του Σερβικού πληθυσμού κατά 75%

– «Γενοκτονία» στην Γάζα για να φτιάξει ΑΟΖ ο Ερντογάν, ενώ στην πραγματικότητα έχουμε εθνοκάθαρση του Εβραϊκού πληθυσμού κατά 100%
– Απόκρυψη της γενοκτονίας του Κυπριακού Ελληνισμού κατά 98% στα κατεχόμενα.

Και άλλα παραδείγματα. Ο κύριος Φίλης λοιπόν ενώ δίνει ορθότατα τον ορισμό της γενοκτονίας, η εξόντωση ενός Έθνους (=Γηγενείς) με βιομηχανικό τρόπο, αρνείται την γενοκτονία των Ποντίων Γηγενών.

Τρία τινά συμβαίνουν.

1. Είτε ο κύριος Φίλης πιστεύει ότι στην Τραπεζούντα και στην Σαμψούντα μεσουρανεί ο Απόλλωνας Καλαμαριάς και περιφερειάρχης εκλέγεται με ευρεία πλειοψηφία ο Χάρρυ Κλυνν, οπότε το θέμα λύνεται με ένα ταξιδάκι για να διαπιστώσει ότι έχει άδικο

2. Είτε ο κύριος Φίλης αποκρύπτει εσκεμμένα την βιομηχανικού τύπου εξόντωση του γηγενούς πληθυσμού του Πόντου, που σχεδιάστηκε από τους Γερμανούς και εκτελέστηκε από τους Τούρκους. Με αποτέλεσμα την εξάλειψη κατά 100% των γηγενών του Πόντου, γεγονός που συνιστά τον ορισμό της γενοκτονίας. Αποτελώντας μάλιστα μαζί με την γενοκτονία των Αρμενίων και των Ιώνων, τον προπομπό του ολοκαυτώματος. Εκεί λοιπόν θα πρέπει να διερευνηθούν τα κίνητρα που οδηγούν τον κύριο Φίλη να ψεύδεται συνειδητά συγκαλύπτοντας ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

3. Ο κύριος Φίλης να παριστάνει τον Πάγκαλο του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί η αποκλειστική ευθύνη είναι της κυβέρνησης.

http://olympia.gr/

Ὁ Ἀναστάσης πού ἀναστήθηκε

Ο μικρούλης Ανάστασης γεννήθηκε εξήμισι μηνών! Χατηρικώς τον έβαλαν οι γιατροί σε θερμοκοιτίδα, μιας και ανέπνεε. Κατά τη γνώμη τους ήταν αδύνατο να ζήση. Και έτσι το μικρό πλασματάκι πάλευε μόνο του μεταξύ ζωής και θανάτου, χωρίς να του πολυδίνουν σημασία, μια και δεν υπήρχαν ελπίδες.
Μια ευσπλαγχνική χριστιανή νοσηλεύτρια όμως, το λυπόταν το φτωχό και σκέφθηκε να το βοηθήση με τα όπλα της πίστεως.
Είχε λοιπόν λαδάκι απ’ το καντηλάκι της Παναγιάς μας και πήγαινε και το άλειφε. Έτσι ο Αναστάσης μπήκε κι αυτός κάτω από την προστατευτική Σκέπη της Θεομήτορος και το μισοπεθαμένο αγοράκι σε λίγο καιρό, νικώντας όλες τις προβλέψεις των γιατρών, ζωντάνεψε, δυνάμωσε και πραγματικά αναστήθηκε.
Οι γιατροί απόρησαν. Δεν ήξεραν που να αποδώσουν το γεγονός. Η πιστή όμως και γεμάτη καλωσύνη νοσηλεύτρια ήξερε και μαζί της κι εμείς, που μας το διηγήθηκε με πολύ θαυμασμό για την ιαματική δύναμη που έχει το ευλογημένο λαδάκι της Παναγίας, όταν χρησιμοποιείται με πίστη.
Πηγή: Θεομητορικά θαύματα στην Ι.Μ.Παναγίας Βαρνάκοβας, Ιερά Μητρόπολις Φωκίδος, Ιερά Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας, Δωρίδα 2011. Σελ. 86-87

agiameteora.net

Γιατί θυμιάζουμε

Δημοσιεύθηκε: 31 Ιουλίου 2010 Κατηγορίες: Ορθόδοξη πίστη

Του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου
Το θυμίαμα στη λατρεία του Θεού εχρησιμοποιείτο και από τους Εβραίους και από τους ειδωλολάτρες. Ήταν δείγμα αναγνώρισης της υπερέχουσας αξίας του Θεού, ήταν σύμβολο υποταγής και αφοσίωσης. Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε την περιγραφή του και το μείγμα από το οποίο απετελείτο. Συγκεκριμένα, στο Εξόδου 30, 34-38 ο Θεός δίδει εντολή να αποτελείται το θυμίαμα από 4 συστατικά στοιχεία, από σταχτή, όνυχα, χαλβάνη και λίβανο. Γι’ αυτό και οι έννοιες «θυμίαμα» (ή μοσχοθυμίαμα) και «λιβάνι» δεν ταυτίζονται.
Το λιβάνι είναι ένα από τα στοιχεία από τα οποία απαρτίζεται το θυμίαμα.
Στα χρόνια του Κυρίου το εβραϊκό θυμίαμα απετελείτο από 13 αρωματώδη στοιχεία, πως μαρτυρεί ο Ιώσηπος. Η Σκηνή του Μαρτυρίου περιείχεν, εκτός των άλλων, και το «χρυσούν θυμιατήριον», μέσα στο οποίον έκαιαν κάρβουνα και ο Ιερέας πετούσε αρκετό θυμίαμα και έπειτα γονάτιζε και προσευχόταν στον Θεό. Στο ναό του Σολομώντος υπήρχε το θυσιαστήριον του θυμιάματος, στο οποίο εθυμίαζε κάθε ημέρα ένας Ιερεύς. Ο Ιερεύς δε, που του έπεφτε ο κλήρος να θυμιάσει, εθεωρείτο ότι αξιωνόταν μεγάλης τιμής από τον Θεό. Τούτο συνέβη και με τον Ζαχαρία, πατέρα του τιμίου Προδρόμου, που κατά την ώρα του θυμιάματος δέχθηκε από τον Άγγελο την πληροφορία ότι θα γεννήσει σ’ αυτή την προχωρημένη ηλικία και με τη γυναίκα του στείρα τον Βαπτιστή. Η ώρα του θυμιάματος στους Εβραίους ήταν συγκλονιστική για τους συμβολισμούς της.
Και οι ειδωλολάτρες χρησιμοποιούσαν θυμίαμα στη λατρεία τους, όπως οι αρχαίοι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι, οι Φοίνικες, οι Ασσύριοι, οι Βαβυλώνιοι κλπ. Σας υπενθυμίζω τις περιπτώσεις αγίων χριστιανών μαρτύρων που, επειδή δεν εδέχθησαν να ρίψουν θυμίαμα εμπρός στα είδωλα, εθυσιάσθησαν οι ίδιοι.
Θυμίαμα προσεφέρετο και προς τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα, που ελατρεύετο ως Θεός. Το ίδιο συνέβαινε και για άλλους επιφανείς ανθρώπους που είχαν δοξασθή από τους ανθρώπους. Κατά τον ιστορικό Θεοδώρητο, ο Ιουλιανός Παραβάτης αξίωνε να του καίνε θυμίαμα.
Συμβολισμοί
Η χριστιανική θρησκεία παρέλαβε από τους Εβραίους το θυμίαμα και το καθιέρωσε και στη δική της λατρεία.
Του προσέδωσε δε πνευματικούς συμβολισμούς, που αξίζει να θυμηθούμε.
1. Το θυμίαμα εν πρώτοις συμβολίζει την προσευχή, που ανεβαίνει προς τον
θρόνον του Θεού. «Κατενθυνθήτω η προσευχή μου ως θυμίαμα ενώπιόν Σου…». Είναι η ορμή της ψυχής προς τα άνω.
Και ταυτόχρονα συμβολίζει και την ζέουσαν επιθυμία μας να γίνει η  προσευχή μας δεκτή «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής». Γράφει ο ιερός Χρυσόστομος «ώσπερ το θυμίαμα και καθ’ εαυτό καλόν και ευώδες, τότε δε μάλιστα επιδείκνυται την ευωδίαν, όταν ομιλήση τω πυρί. Ούτω δε και η ευχή καλή μεν καθ’ εαυτήν, καλλίων δε και ευωδεστέρα γίνεται, όταν μετά και ζεούσης ψυχής αναφέρηται, όταν θυμιατήριον η ψυχή γένηται και πυρ ανάπτη σφοδρόν». Γι’ αυτό και πρέπει να διδάσκουμε το λαό ότι, όταν προσεύχεται, καλόν είναι να καίει θυμίαμα στο σπίτι.
2. Συμβολίζει ακόμη τις γλώσσες πυρός της Άγιας Πεντηκοστής, όταν ο Κύριος εξαπέστειλε στους Μαθητές Του το Πανάγιόν Του Πνεύμα «εν είδει πυρίνων γλωσσών». Στην ευχή που λέγει ο ιερεύς, όταν ευλογεί το θυμίαμα στην Πρόθεση, αναφέρει «Θυμίαμα Σοι προσφέρομεν Χριστέ ο Θεός εις οσμήν ευωδίας πνευματικής, ο προσδεξάμενος εις το υπερουράνιόν Σου θυσιαστήριον, αντικατάπεμψον ημίν την χάριν του Παναγίου Σου Πνεύματος». Με το θυμίαμα δηλ. ζητούμε από τον Κύριο να μας στείλει την αγιοπνευματικήν Του χάρι. Γι’ αυτό και οι πιστοί, όταν τους θυμιάζει ο Ιερεύς, κλίνουν ελαφρώς την κεφαλή σε δείγμα αποδοχής της χάριτος αυτής. Ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ερμηνεύει ως εξής την σημασίαν του θυμιάματος:
«Δηλοί την απ’ ουρανού χάριν και δωρεάν εκχυθείσαν τω κόσμον διά Ιησού Χριστού και ευωδίαν του Πνεύματος και πάλιν εις τον ουρανόν δι’ αυτου αναχθείσαν».
3. Το ευώδες θυμίαμα συμβολίζει εξ άλλου και τον αίνον, που απευθύνεται προς τον Θεό. Η καύση του θυμιάματος σημαίνει τη λατρεία και τον εξιλασμό. Το δε ευχάριστο συναίσθημα, που δημιουργείται από το άρωμα του θυμιάματος σε όλο το χώρο του Ι. Ναού, σημαίνει την πλήρωση της καρδιάς μας από τη θεία ευαρέστηση, που είναι ο καρπός της αγάπης μας προς τον Θεό. Στην περίπτωση αυτή κάθε πιστός μετατρέπεται σε «ευωδίαν Χριστού».
4. Το δε θυμιατήριον, που καίγονται τα κάρβουνα και τοποθετείται το θυμίαμα, συμβολίζει την κοιλίαν της Θεοτόκου, η οποία δέχθηκε στα σπλάγχνα της σωματικώς την Θεότητα, που είναι «πυρ κατανάλισκαν», χωρίς να υποστή φθοράν ή αλλοίωση. Κατά τον Άγιο Γερμανό, Πατριάρχη Κων/λεως «Ο θυμιατήρ υποδεικνύει την ανθρωπότητα του Χριστού, το πυρ την θεότητα και ο ευώδης καπνός μηνύει την ευωδία του Αγίου Πνεύματος προπορευομένην».
Και αλλού: «Η γαστήρ του θυμιατηρίου νοηθείη αν ημίν η ηγιασμένη μήτρα της Θεοτόκου φέρουσα τον θείον άνθρακα Χριστόν, εν ω κατοικεί πάν το πλήρωμα της θεότητας σωματικώς. Διό και την οσμήν της ευωδίας αναδίδωσιν ευωδιάζον τα σύμπαντα». Με απλά λόγια και ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός περιγράφει αυτόν τον συμβολισμόν, λέγοντας: «Το θυμιατό σημαίνει την Δέσποινα, την Θεοτόκο. Όπως τα κάρβουνα είναι μέσα στο θυμιατό και δεν καίεται, έτσι και η Δέσποινα η Θεοτόκος εδέχθηκε τον Χριστόν και δεν εκάηκε, αλλά μάλιστα εφωτίσθηκε».
Λειτουργική Χρήση
1. Η Εκκλησία μας εισήγαγε το θυμίαμα με νέους συμβολισμούς στη θεία λατρεία από την αρχή. Κατά τον 3ο Αποστολικό Κανόνα μόνο θυμίαμα και έλαιο είναι επιτρεπτά στο Άγιον Θυσιαστήριον. Ο δε Ιουστινιανός εδώρησε στην Άγια Σοφία 36 χρυσά θυμιατήρια με πολύτιμους λίθους, κατά δε μαρτυρίαν του Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου οι βασιλείς στο Βυζάντιο εισερχόμενοι στην εκκλησία προσέφεραν θυμίαμα στα ειδικά θυμιατήρια, τα καλούμενα «καπνιστά».
Το θυμιατόν, κατά ταύτα, ως ένα ιερό σκεύος αφιερωμένο στη λατρεία του Θεού, πρέπει να είναι καθαρό και όχι μαυρισμένο από τον καπνό, να είναι από καλό μέταλλο και όχι ευτελές και να συμμορφώνεται ως προς το σχήμα προς την λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας μας. Το «κατζίον» είναι ειδικής χρήσεως θυμιατόν, που χρησιμοποιείται στις Αγρυπνίες και στις κατανυκτικές Ακολουθίες της Μεγ. Τεσσαρακοστής και της Μεγ. Εβδομάδος. Το δε χρησιμοποιούμενο θυμίαμα πρέπει να είναι αρωματώδες, ως εκείνο πού παράγεται στο Άγιον Όρος και στις άλλες μονές μας. Από εκεί να το προμηθεύεσθε, πρώτον μεν διότι παρασκευάζεται με προσοχή και ευλάβεια, δεύτερον δε διότι προμηθευόμενοι αυτό ενισχύετε οικονομικά τις πτωχές μονές.
2. Θυμίαμα χρησιμοποιείται σε όλες τις εκκλησιαστικές Ακολουθίες και δη κατά την έναρξή των. Και στα επτά Μυστήρια επίσης. Δυστυχώς σήμερα αυτό έχει εγκαταλειφθεί αδικαιολογήτως, ενώ θα έπρεπε να επανέλθει. Η Βάπτιση π.χ. μπορεί και πρέπει να αρχίζει με θυμίαμα, το ίδιο και το Ευχέλαιο. Ο Εσπερινός και η Θεία Λειτουργία τελούνται σήμερα με χρήση θυμιάματος, το οποίον όμως δέον να προσφέρεται κατά την τάξιν.
3. Ειδικότερον, του θυμιάματος προηγούνται:
α. Η προετοιμασία του θυμιατού με το άναμμα των ανθράκων. Τα εν χρήσει «καρβουνάκια» χρειάζονται προσοχή, διότι κατά το άναμμα  βγάζουν αποπνικτικό καπνό που ενοχλεί.
Γι’ αυτό και πρέπει να ανάπτονται μακρυά από το λαό, είτε σε μια άκρη του Ιερού, άωτε και έξω από αυτό. Επίσης, χρειάζεται προσοχή κατά το άναμμα, διότι εκσφενδονίζονται μικρές καύτρες που μπορεί να προκαλέσουν ζημιές σε τραπεζομάνδηλα ή στα χαλιά. Ποτέ δεν ανάπτεται το θυμιατό εμπρός στην Άγια Τράπεζα. Προτιμότερη είναι η χρήση καρβουνόσκονης, που ούτε «πετάει» καύτρες, ούτε βγάζει καπνό. Ευνόητο είναι ότι θα πρέπει να αποφεύγεται η χρησιμοποίηση του θυμιατού χωρίς αναμμένα κάρβουνα.
β. Η τοποθέτηση του θυμιάματος. Το ορθόν είναι το θυμίαμα να το προσφέρει Αρχιερεύς-όταν λειτουργεί- ή ο Ιερεύς, τοποθετώντας ο ίδιος το «λιβάνι» μέσα στο θυμιατό. Στην περίπτωση αυτή υπάρχει σε ευπρεπές δοχείο τοποθετημένο το θυμίαμα και με ένα κουταλάκι παίρνει από αυτό, συνήθως προσφερόμενο από ένα παιδί, το αναγκαίο θυμίαμα και το τοποθετεί επάνω στα κάρβουνα. Η χειρονομία είναι βέβαια συμβολική, δηλ. εντάσσεται και αυτή μέσα στους άπειρους συμβολισμούς, που υπάρχουν στη λατρεία μας. Είναι όμως και χαρακτηριστική, διότι δείχνει με απτό τρόπο ότι το θυμίαμα προσφέρεται από τον ίδιο τον λειτουργό.
γ. Η ευλόγηση αυτού από τον Αρχιερέα, αν χοροστατεί ή λειτουργεί, ή από τον ίδιον τον Ιερέα. Η ευλόγηση είναι διαφορετική στην «κάλυψη» των θείων δώρων και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις. Δηλ., όταν πρόκειται να «καλύψει» τα Άγια ο Αρχιερεύς ή ο Ιερεύς, προσφερομένου του Θυμιάματος, λέγει την ευχή «Θυμίαμα Σοι προσφέρομεν, Χριστέ…» και το ευλογεί. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις λέγει «Ευλογητός ο Θεός ημών…» και ευλογεί με το χέρι.
4. Το θυμίαμα πραγματώνει κατά περίπτωσιν είτε ο Αρχιερεύς, είτε ο Ιερεύς, είτε ο Διάκονος. Εις τον Εσπερινό και τον Όρθρο θυμιά ο Διάκονος, εάν υπάρχει, ή ο Ιερεύς. Εάν δεν χοροστατεί Αρχιερεύς, την ευλόγηση του δίδει ο Ιερεύς. Εάν όμως παρίσταται Αρχιερεύς χοροστατών προσάγεται προς αυτόν το θυμίαμα και εκείνος ευλογεί από του αρχιερατικού Θρόνου. Ο λαμβάνων την ευλογίαν θυμιά τρις τον Αρχιερέα. Στην περίπτωση αυτή ο θυμιών εισέρχεται στο Άγιον Βήμα και θυμιά την Αγίαν Τράπεζαν, τους παρόντες Ιερείς και εξέρχεται του Βήματος, που θυμιά τις εικόνες του τέμπλου και πάλιν τον Αρχιερέα 9κις, και εν συνεχεία τον λαόν.
Επιστρέφων στον Σολέα θυμιά 9κις τον Αρχιερέα, μετά πάλιν τις εικόνες του τέμπλου, και εισερχόμενος στο Άγιον Βήμα θυμιά πάλιν πέριξ την Αγίαν Τράπεζα, την Πρόθεση, τους εντός του Βήματος κλπ.
5. Θυμίαμα προσφέρεται κατά την έναρξη της Θείας Λειτουργίας, κατά την ψαλμώδηση του Απολυτίκιου, προ της Αναγνώσεως του Ευαγγελίου, κατά τον Χερουβικόν ύμνον, μετά τον καθαγιασμόν, κατά το «Ορθοί, μεταλαβόντες…». Μετά την καθιέρωση, στα όρια της Ι. Αρχιεπισκοπής και μερικών άλλων Ι. Μητροπόλεων, της μελωδικής αποδόσεως του «Αλληλουιαρίον», το θυμίαμα προ του Ευαγγελίου γίνεται κατά την ώραν αυτήν με άνεση και χωρίς να παρενοχλείται κανείς.
6. Είθισται ψαλλομένου του Χειρουβικού να εξέρχεται ο Αρχιερεύς ή ο Ιερεύς στην Ωραία Πύλη και να θυμιά τις εικόνες του τέμπλου, όταν ο ιεροψάλτης φθάσει εις την λέξιν «Τριάδι». Η σύνδεσε της λέξεως αυτής με την έξοδον από του Αγίου Βήματος δεν ευρίσκει κανένα εννοιολογικό έρεισμα. Όμως έχει επικρατήσει και τηρείται από πολλούς ιερουργούς. Διαφορετική είναι η περίπτωση της ενάρξεως του θυμιάματος στον Εσπερινό, όταν ο ιεροψάλτης φθάσει στη λέξη «ως θυμίαμα ενώπιον Σου». Την έξοδο στο «Τριάδι» φαίνεται ότι επέβαλαν πρακτικοί λόγοι, επειδή τότε περίπου ο Ιερεύς έχει τελειώσει την Ανάγνωση της ευχής του Χερουβικού ύμνου.
Άλλωστε, η παλαιά τάξη ήταν να θυμιά ο Διάκονος καθ’ ον χρόνον ο Ιερεύς ανεγίνωσκε την ευχήν.
7. Ο τρόπος χειρισμού του θυμιατηρίου προϋποθέτει εμπειρίαν και ζήλον. Πολλοί ιερουργοί, ιδίως νεοχειροτόνητοι, δεν γνωρίζουν πώς γίνεται το θυμιάτισμα, δηλ. πώς πιάνουμε το θυμιατό, πώς το κινούμε με χάρι, πώς το κατευθύνουμε όπου πρέπει, πώς αποφεύγουμε ζημιές, με αποτέλεσμα να δείχνουν αδεξιότητα και να στερούν τον απαραίτητο παλμό από το θυμιάτισμα. Και βέβαια είναι απόβλητη η συνήθεια πολλών αδαών ή και αδεών, να θυμιατίζουν πολύ γρήγορα και έντονα, χωρίς τη δέουσα ιεροπρέπεια, όπως και άλλων που με πολύ δισταγμό σηκώνουν το χέρι των, αποδίδοντες στο θυμιάτισμα νωχελικό ρυθμό. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο ενδείκνυται. Το ένα προδίδει «παρρησίαν», το άλλο αμηχανία. Χρειάζεται χειραγωγία από έμπειρους προς αρχαρίους. Το θυμιατόν κινεί το δεξιό χέρι με σταθερότητα, αλλά και με ευπρέπεια. Κατά το θυμιάτισμα είτε του Αρχιερέως, είτε των ιερών εικόνων, ο θυμιών Διάκονος ή ο Ιερεύς κλίνει ελαφρώς τον αυχένα μετά από κάθε τριττή κίνηση. Χρειάζεται, επίσης, προσοχή να μη πεταχθούν έξω τα κάρβουνα. Η τέχνη του θυμιάν αποβλέπει στην αποφυγή και τέτοιων αδεξίων κινήσεων.
8. Το θυμίαμα με το «κατζίον» θέλει και αυτό την τέχνην του. Το «κατζίον» έχει συνήθως 1 ή 3 κουδουνάκια. Ο χειριζόμενος αυτό οφείλει να το κινεί κατά τρόπον που να επιτρέπει στα κουδουνάκια να ακούγονται ελαφρώς. Με το ιερό αυτό σκεύος ο ιερουργός σχηματίζει στον αέρα το σημείον του Σταυρού, αντί άλλης κινήσεως.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:
“ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ”

Από:
http://www.diakonima.gr/2010/07/31/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B8%CF%85%CE%BC%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5/

Ξεκινώ το Blog αυτό με το προιόν που αγαπώ πιο πολλύ απο΄τιδιποτε άλλο. Αύτο το προιόν είναι ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ και πρέπει σιγά σιγά όλοι μας να το συνειδητοποιήσουμε. 

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε ακούσει για την περίφημη κεραλοιφή, μια κρέμα περιποίησης που χρησιμοποιούνταν ευρέως από τις προηγούμενες γενιές;

Σήμερα, η επιστήμη έχει αποδείξει ότι, τόσο η καλλυντική, όσο και η θεραπευτική δράση της κεραλοιφής δεν βρίσκονταν μόνο στη φαντασία των παλαιών. Τι είναι όμως η κεραλοιφή. Πρόκειται για μία αλοιφή που προκύπτει από την πρόσμιξη δύο αγνών, φυσικών προϊόντων: Το μελισσοκέρι και το ελαιόλαδο. Χάρη στα συστατικά της, η κεραλοιφή είναι πλούσια σε βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, αντιοξειδωτικά, υδρογονάνθρακες, λιπαρά οξέα, μονοϋδικές αλκοόλες, υδρονοξέα κ.α.

Το διαβάσαμε από το: Κεραλοιφή: H μυστική συνταγή των γιαγιάδων μας – Δείτε τη συνταγή http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2014/12/h_14.html#ixzz3pDT37NRm

How many of us have heard of the famous keraloifi (BEESWAX BALM OINTMENT), a care cream that was widely used by previous Greek generations?
Today, science has proven that both the cosmetic, and the therapeutic effect of keraloifi is not an imagination of our old ancestors. This is an ointment obtained by blending two pure, natural products: The beeswax and olive oil. Thanks to the components of the keraloifi, It is rich in vitamins, minerals, antioxidants, hydrocarbons, fatty acids, alcohols monoudikes, ydronoxea etc.

Καλως ηρθατε στο καντηλακι,

Εδώ θα προσπαθήσω να αναπτύξω θέματα που θα εστιάζουν γύρω από πολύτιμα παραδοσιακά προιόντα της Ελλάδας μας και τα οποία έχουν σχέση με τις Ιερές Μονές μας.